ÞRIGGJA GRÍSA SAGA

Sýr ein, hnigin mjök á aldr, átti þrjá grísa. Einn hét Bleiki, annarr Blakki, inn þriði Brúni. Einhvern dag sagði hon þeim: “Nú er komin tíð sú at höndum, börn mín, er þér skuluð fara heiman ok fá yðr fé ok frama.”

Grísarnir fara nú í brott at fá sér fé ok frama ok báðu móður sína vel lifa.

Ok hittir Bleiki mann nakkvarn ok bar bagga strás.

Þá mælti Bleiki: “Ek bið þik, maðr,” segir hann, “at þú gefir mér þetta strá, at ek mætta gøra mér hús ór.”

Maðr gefr honum stráit, ok hann gørir sér hús ór.

Nú kømr úlfr gangandi at ok berr at durum.

“Gríss ok gríss,” segir hann, “lát mik ganga inn!”

En Bleiki vildi eigi, at úlfrinn kœmi inn, sem ván var, ok segir: “Nei, nei, ek sver við hárit á minni höku.”

Úlfr reiðisk við ok mælti: “Þá mun ek fnasa ok fnýsa ok blása niðr hús þitt.” Ok svá gørði hann. Þá bar úlfrinn Bleika í brott heim til skógar með sér.

Nú hittir Blakki mann nakkvarn ok bar bagga viðar, ok hann segir manni: “Ek bið þik, maðr, at þú gefir mér þenna við, at ek mætta gøra mér hús ór. Maðrinn gefr viðinn Blakka, ok hann gørir sér hús ór. En þá kømr úlfr gangandi at ok berr at durum.

“Gríss ok gríss,” segir hann, “lát mik ganga inn!”

“Nei, nei,” svarar Blakki mjök hræddr, “ek sver við hárit á minni höku.”

Ulfrinn reiðisk við ok mælti: “Þá mun ek fnasa ok fnýsa ok blása niðr hús þitt.” Ok svá gørði hann. Þá bar hann Blakka í brott heim til skógar með sér.

Nú víkr sögunni þangat, er þriði bróðir, er heitir Brúni, fór. Hann hittir mann nakkvarn ok bar grjót, ok segir hann manni: “Ek bið þik, maðr, at þú gefir mér þessa steina, at ek mætta mér ór gøra hús. Maðrinn gefr honum grjót, ok hann gørði sér þar ór hús lítit ok geysi þægiligt. Ok var húsit trauðla fullgört, er úlfrinn kømr gangandi at.

“Gríss ok gríss,” segir hann, “lát mik ganga inn!”

“Nei, nei,” svarar Brúni, “ek sver við hárit á minni höku.”

“Þá mun ek fnasa ok fnýsa ok blása niðr hús þitt.”

En þótt úlfrinn blési ok blési, gekk hann lítil til ok fekk eigi niðrblásit steinhús þat it sterka, ok af því mælti hann: “Ek veit, gríss minn inn litli, hvar liggr góðr næpuakr.

Brúni spyrr: “Hvar er þat?”

Úlfr segir: “Þat er akr hans smiðs; ef þú ert búinn, þá skal ek koma snemma á morgin, ok göngum báðir samt, ok fám vit okkr gott mál.”

“Svá skal vera,” segir Brúni; “ek mun búinn til þess, en hvenær ætlar þú at fara?”

Úlfr kvað: “Um rísmál.”

Ok skilja þeir tal sitt við svá búit.

Nú hvat skal segja, nema at þetta it spaka svín var þegar á fótum ein stund fyrir rísmál, fekk næpur ok var heima áðr úlfrinn kom til sín. Er úlfrinn spyrr, at Brúni hafði farit þegar fyrr en hann til smiðs akrs, þá reiddisk hann mjök ok hugsaði fyrir sér hverja vél hann mundu til finna at taka hann.

Hann mælti nú: “Ek veit, gríss minn inn litli, hvar góðr aldingarðr er til.”

“Hvar er þat?” segir gríss.

Úlfr segir: “Þat liggr í stað þeim, er Reifgarðr heitir. Ok göngum vit báðir samt ein stund fyrir rísmál at fá epli.”

En Brúni var út genginn ór hvílu sinni snemma morgins, ok var hann í busli miklu, ok til aldingarðs tvær stundar fyrir rísmál. Þetta sinn átti hann lengra at fara ok varð at klífa upp í tré, svá at hann var enn uppi í trénu, þá er hann sá fara þangat úlfrinn. Skýtr honum skelk í bringu.

En er úlfrinn komsk at trénu, sagði hann Brúna: “Nú sé ek at þú ert hér fyrr en ek. Eru þessi mjök góð epli?”

“Víst eru þau góð,” svarar Brúni, “ok mun ek nú verpa einu niðr til þín.” Ok kastar hann eplinu svá fjarri, at í því bili, er úlfrinn hleypr eptir, gríssinn sprakk ór trénu ok hljóp heim.

Illskar nú úlfrinn ok eiskrar furðu mjök, ok hugsaði hann ok hugsaði um hverja vél hann mundu til finna at taka hann. En annan dag eptir kømr hann til hús gríssins ok segir: “Ek veit, gríss minn inn litli, at menn munu hafa torg í borg í dag. Muntu fara?”

Brúni svarar: “Já, víst mun ek fara. Hvenær skylda ek vera búinn.”

“Um eykt,” sagði úlfrinn.

En Brúni gekk til markaði nakkvat eptir hádegi ok keypti sér miklan eirketil. En sem hann gekk heim með katli sínum sá hann úlfrinn ganga upp í mót honum. Vá Brúna! Hann vissi alls ekki hvat hann skyldi gøra. En í því hljóp hann í ketilinn ok spyrndi fœti; ok ketillinn veltisk niðr hæð svá, at ketill snøri ok snøri, ok gríss sá inn litli þar í. En þá, er úlfr sér ketillinn velta at sér, hræddisk hann svá mjök, at hann snýr aptr heim til skógar ok gekk eigi til kaupangi.

Annan dag kom hann til húss gríssins ok sagði honum hve hræddr hann hafði verit, er hann sá sá inn mikla hlut ok inn bjarta velta niðr hæð at honum.

Þá hlær Brúni ok segir úlfinum: “Vel hefi ek hrætt þik, úlfr minn. Ek var til torgs genginn ok keypti eirketil. En þá er ek sá þik koma, smaug ek þar í ok veltask niðr hæð.”

Úlfrinn œðisk nú mjök ok œrisk svá, at hann tekr at ríða húsinu, ok tók hann þá at stíga ofan í ljórann. En er Brúni sá þetta eldi hann undir eirkatlinum, ok var ketill brátt fullr af vellanda vatni. Ok þegar er úlfr kømr í hús datt hann ofan í katlinum.

Brúni kvað:

“Hati gørði þá heitask;

hverr vas ónu verri;

ráð eru köld (ok ríða

ranni) þín (ok hrína).

Hátt ifröðuls hœtti;

hitnar (bági) vitnir;

í skap mœrar skára

skalla, kers, of fallat.”

Þá sauð Brúni úlfinn til kveldmatar sér ok gekk þá heiman ok forðaði þeim Bleiki ok Blakki, brœðr sínum, ór skógi þar, er úlfrinn hafði þeim varðveitt. Ok lifðu þeir allir saman í sælu alla ævidaga sína í því inu litla steinhúsi. Ok lýkr hér þriggja grísa sögu.